Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

σκηνές από την παρουσίαση του βιβλίου μου: Η ζωή δεν τελειώνει με ήττα.

Οπως κάθε φορά που μοιράζεσαι με τους αγαπημένους σου στιγμές από τον ψυχικό σου κόσμο, η καρδιά σου χτυπά δυνατά από χαρά, έτσι ήταν και το χθεσινό απόγευμα.
Από νωρίς χαρούμενες νεανικές φωνές άρχισαν να στολίζουν τον εκδοτικό οίκο. Από τα ράφια και τους πάγκους, ξύπνησαν οι συγγραφείς από τον μακάριο ύπνο τους, και λες πως τέντωναν τα αυτιά τους, άνοιξαν τα μάτια τους, να καλωσορίσουν τα νιάτα που περνούσαν από δίπλα τους. Άλλοι ξεφύλλιζαν, άλλοι χάιδευαν, άλλοι διάβαζαν, ώστε ζωή σαν χείμαρρος πολύχρωμος γέμισε τα πάντα.
Λίγες τεχνικές δυσκολίες, μου φαίνεται απαραίτητες σε κάθε τέτοιο εγχείρημα, μας αναστάτωσαν για λίγο. Ωστόσο, δεν έλειψε η διάθεση για χιούμο, κι έτσι όλα ξεπεράστηκαν, όπως έπρεπε.
Δεν πέρασε ώρα, και τα πάντα ήταν σχεδόν έτοιμα.
Οι δυο μου μαθήτριες, οι οποίες με τίμησαν εξόχως με την ανταπόκριση τους να συμμετάσχουν στην παρουσίαση, είχαν το άγχος, που κάνει τα μάγουλα τους να κοκκινίζουν και να γίνονται τόσο χαριτωμένες. Λες και δεν είχε περάσει ούτε ένας χρόνος από τότε που αποφοίτησαν από το σχολείο και ας ήταν αρκετά τα χρόνια, ιδίως για την Νεφέλη. Θα την ξεχωρίσετε στα αριστερά του τραπεζιού. Την ανάγνωση αποσπασμάτων είχε αναλάβει η Μαριάννα. Η χάρη προσωποποιημένη.
Στην μέση ο Ηλίας Λιαμής. Φίλος και αδελφός από τα νιάτα μας. Εχουμε περάσει τόσα πολλά μαζί, ώστε τούτη τη φορά, τούτη την περίσταση θα την χαιρόμασταν.
Το στίγμα δίνει η υπέροχη παρουσίαση, κόπος και προσφορά του συνάδελφου Δημήτρη Χαραλαμπίδη.
1.jpg
Υπέροχη μουσική και εικόνες, μυνήματα που σε κάνουν να θέλεις να μάθεις περισσότερα γι' αυτό που βλέπεις. Ε, γι' αυτό ήμασταν κι εμείς εκεί.
Ο καθένας από τη σκοπιά του, μοιραζόταν εκείνο που ξύπνησε μέσα του η ανάγνωση του βιβλίου.
Η Νεφέλη προσπάθησε να εξηγήσει τον τίτλο, τι σημαίνει πως η ζωή δεν τελειώνει με ήττα, και πότε τελειώνει με αυτόν τον τρόπο. Την σκέψη της στόλιζε κάθε φορά η Μαριάννα διαβάζοντας σχετικά μικρά αποσπάσματα. Σαν χρώματα σε έναν ζωγραφικό πίνακα, που δημιουργόταν εκείνη τη στιγμή μπροστά στα μάτια μας.
2.jpg
Το πιο σημαντικό μέρος της ζωής μας, εκείνο που ποτέ δεν πρέπει να ηττηθεί είναι η χαρά. Αυτό το συστατικό της νίκης, ήταν εμφανές εχθές. Το γέλιο, παρόλο που θίγονταν δύσκολα θέματα, ήταν εκείνο που έδινε το στίγμα. Σαν να έλεγε πως ό,τι και να λέτε εσείς πρέπει να το πείτε όπως πρέπει. Με χαρά. Ιδού το πειστήριο.
3.jpg
Τόσα χρόνια, έχω πολύ καλά καταλάβει πως αυτό που με κρατά ακόμα ζωντανό, εσωτερικά και εξωτερικά είναι η επαφή μου με τα νιάτα. Οσα χρόνια κι αν περάσουν, οι μαθητές μου, που είναι και δάσκαλοί μου, με κάνουν και αισθάνομαι ευγνώμων που η ζωή με έταξε δίπλα τους.
4.jpg
( στο βάθος, διακρίνεται δειλά η αρχή μιας καινούργιας φιλίας, ο Νίκος Θεοδωράκης, που με τίμησε με την παρουσία του!)
Τι είναι η ζωή δίχως φίλους;
5.jpg
Και τι είναι η ζωή χωρίς αγάπη;
6.jpg
Το μόνο που μένει τώρα είναι να περιμένω, να διαβάσετε το βιβλίο και να μοιραστείτε κι εσείς την μουσική από την ψυχή σας, που θα ξυπνήσει μέσα σε ένα καταιγισμό συναισθημάτων και ερωτήσεων. Μα πάνω από όλα, η συμμετοχή στην περιπέτεια της ζωής, για να αφαιρέσουμε το τελευταίο γράμμα από την ζωή μας.

28 διάβασαν και είπαν σχετικά:

Αza 16 Ιουνίου 2009 - 2:45 μ.μ.  

Είμαι πολύ συγκινημένη... ειλικρινά νιώθω διαβάζοντας τούτη την εγγραφή σου,πως έχασα κάτι πολύ σπουδαίο.Χάρηκα τόσο που ο Νίκος μπόρεσε και ήρθε...Ξέρω πως ο χρόνος του είναι λιγοστός αλλά τελικά τα κατάφερε.Άνθρωποι όμορφοι όλοι σας εκεί,με μεγάλα χαμόγελα αληθινά!Δημητρό,εύχομαι να είναι η ζωή σου γεμάτη από στιγμές σα τη χθεσινή.Με φίλους,μαθητές,και αγγίγματα ψυχής!

Δημητρης 16 Ιουνίου 2009 - 3:23 μ.μ.  

To ήξερα πως θα σου άρεσε Γλυκερία γι' αυτό και σε προσκάλεσα. Για τον Νίκο χάρηκα πολύ. Γενικά ήταν μια όμορφη βραδιά Τουλάχιστον εγώ, έτσι την έζησα !!!

Βασιλείου Μαριάννα,  16 Ιουνίου 2009 - 5:06 μ.μ.  

Κάθε φορά που σας ανταμώνω σκέφτομαι πόσο τυχερή και ευλογήμενη είμαι που σας είχα δάσκαλο και σας έχω δικό μου άνθρωπο!Υπέροχες και συγκινητικές στιγμές περάσαμε και χτες!Μιας και η σοφία,η γνώση και το ταλέντο σας αποτυπώθηκαν σε ένα ακόμα έργο!
Θυμάμαι κάθε φορά την 1η χριστουγεννιάτικη γιορτή στα 13 μου που είχα διαβάσει 3-4 κείμενά σας και σκεφτόμουνα:"ο κύριος Καραβασίλης πρέπει οπωσδήποτε να γράψει βιβλίο!!"Εύχομαι η αγάπη,η εμπιστοσύνη και η ζεστασιά που γεννάτε στις ψυχές καθενός που σας γνωρίζει και φυσικά η οικογενειακή γαλήνη και ευτυχία να σας συντροφεύει πάντα και να είναι το βάλσαμο στις δύσκολες στιγμές !Και για το τέλος ένα υπέροχο ποίημα απο εσάς που ακόμα με ταξιδεύει...

Μνήμες αλλοτινές απόψε ρυτιδώνουν τον ψίθυρο του δειλινού
Κομμάτια καθρεύτη που έσπασε η ματία μεθυσμένα αποζητούν τα δάκρυα
Δεν είναι η σιωπή που ζωντανεύει τις σκιές
Ούτε η βροχή που ξεπλένει τις ενοχές
Πέρασαν τραγουδώντας οι αγάπες
Σαν ηλιοβασίλεμα στο Σούνιο,σαν τότε
Άκου!Δε σου μοιάζει με;;
Σώπα!Η ανάσα σου θωπεύει τον παφλασμό των κυμάτων και το φεγγάρι τελεία στην τελειότητα
Μα δεν είναι που...
Ησύχασε πια!Εαρινό κατευώδιο οι αγάπες που χορεύουν
Όταν βρέχει οι χτύποι της καρδιάς πάνω στην πόρτα της αυγής είναι η ελπίδα
Το ξέρεις;
Το μαθες πως πέρα απο την ανατολή εκεί που σμίγει το γέλιο με το δάκρυ βάλσαμο πως είναι ο στεναγμός και λυτρωμός ο πόνος;
Ποιός θα σου πει για τα χρυσάφια και τ ασήμια μιας μέρας που θα ρθει;
Ναι έχεις σκοτίσει το φως και ο δράκος φωλιάζει στη γωνιά..
Τραγούδα με τις αγάπες,τραγούδα μ αυτές κι ας φεύγουν!
Μόνο το τραγούδι τους
Αυτό μαγικό ξόρκι,αυτό και κλειδοκράτορας..
Κι ας βρέχει..

Δημητρης 16 Ιουνίου 2009 - 5:13 μ.μ.  

Μαριάννα, εγώ σε ευχαριστώ για την όμορφη πορεία. Είναι σημαντικό να βλέπεις πως μπορείς να μαθαίνεις ακόμα ( για μένα το λέω) οτι εκείνο που μετρά στη ζωή είναι η πλούσια απο συναισθήματα καρδιά, επειδή μόνο με την καρδιά μπορεί να δεις σωστά. Τουλάχιστον έτσι λέει ο μικρός Πρίκηπας. Να σου πω και κάτι; Τον πιστέυω. Εχουμε ακόμα δρόμο να μάθουμε και να αισθανθούμε πράγματα. Το ταξίδι είναι μακρύ και όμορφο. Καλή συνέχεια!!!

Osiris 16 Ιουνίου 2009 - 5:37 μ.μ.  

Αν, και κάποια images δεν μπορώ να τα δω, παρ' όλα αυτά, μπόρεσα να σε καμαρώσω να ..."καμαρώνεις". ;)

Καλό σου απόγευμα Δημήτρη.
Πάντα ευτυχισμένος.

Δημητρης 16 Ιουνίου 2009 - 7:26 μ.μ.  

Ακριβώς αυτό είναι το συναίσθημα πειρατή, αυτό είναι!! Καμάρι για όλες μου τις σχέσεις!! Να είσαι καλά!!!

Aristodimos 16 Ιουνίου 2009 - 7:43 μ.μ.  

Λυπάμαι που δεν μπορεσα να σε τιμήσω και να παρευρεθω εκει σ αυτην την τοσο σημαντική στγμή σου...

Παντα τετοιες χαρες ναναι γεματη η πορεία σου Δημητρό...

Καλοτάξειδο να ειναι το εργο σου

Αρης

Θανασης 16 Ιουνίου 2009 - 7:47 μ.μ.  

ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΚΑΜΑΡΩΝΕΙΣ ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΟΥ ΣΕ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΞΕΣ ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ

fotini 16 Ιουνίου 2009 - 8:25 μ.μ.  

σου ευχομαι οτι καλυτερο για σενα και το βιβλιο σου.μεγαλη υποθεση να αγαπουν τον δασκαλο οι μαθητες του.παει να πει πως ειναι στ αληθεια κοντα τους και τους αγαπαει ισως και περισσοτερο απ οτι τον αγαπ[ουν αυτοι.σου ευχομαι παντα τετοια. καλησπερα.

Δημητρης 16 Ιουνίου 2009 - 8:45 μ.μ.  

Η αλήθεια είναι Άρη οτι μου έλειψες. Να μη σου κρύβομαι!! Μου έλειψες.
Τι να γίνει όμως, την άλλη φορά, ελπίζω να τα καταφέρεις. Γιατί τι νομίζεις, δεν θα υπάρξει και άλλη φορά;
;)
Να είσαι καλά φίλε μου, σε ευχαριστώ!!

Δημητρης 16 Ιουνίου 2009 - 8:47 μ.μ.  

Ναι Θανάση, σε αυτό θα συμφωνήσω. Οι καρποί μιας όμορφης σχέσης είναι το επιστέγασμα στην πορεία της μάθησης. Είναι συναρπαστική ανταμοιβή για όλους και τους μαθητές και τους δασκάλους. Το λενε και Αγάπη!!

Δημητρης 16 Ιουνίου 2009 - 8:48 μ.μ.  

Όσο θα ποτίζεται αυτό το δένδρο της αγάπης Φωτεινή μου, τόσο θα ανθίζει και θα δίνει υπέροχους καρπούς. Σε ευχαριστώ για τις ευχές και τα καλά σου λόγια!

ippoliti_ippoliti 16 Ιουνίου 2009 - 9:30 μ.μ.  

Πάντα στιγμές τρυφερές, αγαπημένες, δοτικές εύχομαι. Και πάντα τέτοιου είδους χαρές, δεν θα πώ επιτυχίες -τη φοβάμαι πλέον τη λέξη -. Καλό βράδυ

Δημητρης 16 Ιουνίου 2009 - 10:06 μ.μ.  

Σε ευχαριστώ ippoliti για τις στιγμές αυτές. Τις οποίες βέβαια τις φτιάχνουμε και τις φροντίζουμε εμείς έτσι; Δεν είναι αυτονόητες αλλά αποτέλεσμα έγνοιας και αγάπης. Καλό σου βράδυ!!

Ελευθερία 16 Ιουνίου 2009 - 10:49 μ.μ.  

Δημητρο σου ευχομαι οτι καλυτερο για το βιλβιο σου.Καλο βραδυ.

Σταυρούλα 16 Ιουνίου 2009 - 10:54 μ.μ.  

Δημήτρη καλησπέρα!Πρέπει να ήταν πολύ συγκινητικές οι στιγμές που τόσα νέα παιδιά σε αγκάλιαζαν με την αγάπη τους.Αγάπη που εσύ τους είχες εμπνεύσει.Σου εύχομαι ολόψυχα να ζήσεις πολλές-πολλές τέτοιες στιγμές ακόμα!Να είσαι καλά,καλό βράδυ!

korinoskilo 16 Ιουνίου 2009 - 11:55 μ.μ.  

εγω πηρα ολη την αισθηση και την μυρωδια απο την χτεσινη βραδυα με αυτα που ειπες :))


καλη επιτυχια ξανα

σταγόνα 17 Ιουνίου 2009 - 1:05 μ.μ.  

Χαίρομαι για σένα Δημητρό.. όμορφες ανεκτίμητες στιγμές που θα έχεις με νοσταλγία να θυμάσαι και να παίρνεις δύναμη.. σημαντικότερο όλων η είσπραξη αγάπης απο φίλους και μαθητές.. εσύ θα το γνωρίζεις.. χωρίς αγάπη η ζωή μοιάζει με άγραφο χαρτί..
τα καλυτερα σου εύχομαι δάσκαλε..

Δημητρης 17 Ιουνίου 2009 - 1:58 μ.μ.  

Ελευθερία μου, δέχομαι με χαρά τις ευχούλες σου, να είσαι πάντα καλά!!

Δημητρης 17 Ιουνίου 2009 - 2:00 μ.μ.  

Σταυρούλα ό,τι δίνεις παίρνεις. Αυτός είναι ένας νόμος παγκόσμιος και υπέρχρονος. Δεν ξέφυγε τίποτα. Ούτε και η Αγάπη. Και όπως φαίνεται έτσι είναι όπως τα λές. Οι μικροί έχουν την δυνατότητα να κρίνουν. Ο χρόνος που περνά είναι φοβερός κριτής και κοσκινίζει ό,τι δεν αντέχει. Μακάρι να αντέξει η αγάπη πολύ ακόμα. Το εύχομαι για όλους μας!

Δημητρης 17 Ιουνίου 2009 - 2:00 μ.μ.  

Χαίρομαι Λένα που μπόρεσα και μετέφερα όσο μπορούσα τούτη την ατμόσφαιρα!! Καλή συνέχεια με ευχαριστίες!

Δημητρης 17 Ιουνίου 2009 - 2:01 μ.μ.  

Αντεύχομαι Ελένη, επειδή η αγαπη είναι κριτής για όλους. Αίτημα μεν αλλά και απαιτητική μέχρι τέλους. Δίχως συμβιβασμούς και όρια. Να είσαι καλά!!

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ 17 Ιουνίου 2009 - 8:20 μ.μ.  

καλοτάξιδο , Δημήτρη, θ ατο πάρω και θα το διαβάσω με χαρά.

Δημητρης 17 Ιουνίου 2009 - 8:52 μ.μ.  

Σε ευχαριστώ Κατερίνα, το εκτιμώ πολύ και θα περιμένω με ανυπομονησία τις εντυπώσεις σου!!! Να είσαι καλά!!

goofyMAGOUFH 17 Ιουνίου 2009 - 11:37 μ.μ.  

Το ελάχιστο θέλω να ευχηθώ είναι "Καλοτάξιδο"!

Δημητρης 18 Ιουνίου 2009 - 8:53 π.μ.  

Στις ευχές και στα συναισθήματα δεν υπάρχει ελάχιστο, είναι από την καρδιά και είναι το μέγιστο!! Να είσαι καλά, σε ευχαριστώ!!

Thalassokrator 18 Ιουνίου 2009 - 1:18 μ.μ.  

Πάντα αξιος και να μας κάνεις να σε καμαρωνουμε. Να νιωθουμε περηφανοι που εχουμε αυτη τη σχεση που εχουμε εστω μαζίσου , και που ΜΕ τιμαει οταν με αποκαλεις φιλο
Σε ευχαριστω

Δημητρης 18 Ιουνίου 2009 - 3:04 μ.μ.  

Φίλε θαλασσοκράτορα, εκείνο που τελικά μετρά στη ζωή είναι οι σχέσεις που κάνουμε, όπως εχουμε ξαναπεί, και το πόσο νοιαζόμαστε γι' αυτές και τις φροντίζουμε. Να είσαι καλά!!!