Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009

ένα πανέμορφο παραμύθι. Πως να γίνεις ο μεγαλύτερος συγγραφέας


Με πολλή χαρά θα φιλοξενήσω σήμερα στο σπιτικό μου, ένα όμορφο παραμύθι της καλής μου φίλης Κατερίνας Καριζώνη.
Ελπίζω ο καθένας να βρει σε αυτό εκείνο που ζητά από το παραμύθι:
Παραμυθία.
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μια πολύ φιλόδοξη γυναίκα που το όνειρό της ήταν να γίνει μεγάλη και φημισμένη συγγραφέας. Όλη τη μέρα έγραφε , έσκιζε και πετούσε χαρτιά προσπαθώντας να γράψει μια συναρπαστική ιστορία αλλά δεν τα κατάφερνε.
Μια μέρα εκεί που μουτζούρωνε τα χαρτιά της , πετάχτηκε μέσα από μια σελίδα ένα πνεύμα.Ήταν ένα μικροσκοπικό πλάσμα σαν καλικαντζαράκι που φορούσε κάτασπρα ρούχα και χρυσά κουδουνάκια.
-Είμαι το πνεύμα των παραμυθιών , της είπε το πλάσμα κι όλα τα κουδουνάκια του χτύπησαν μελωδικά.
-Το πνεύμα των παραμυθιών , έκανε σαστισμένη η γυναίκα .Ω , τότε σίγουρα μπορείς να με βοηθήσεις.
-Χμ, συνέχισε το πνεύμα .Ξέρω ποιο είναι το πρόβλημά σου .Όπως ξέρω και ποιο είναι το κρυφό σου όνειρο.
-Αφού το ξέρεις πνεύμα, βοήθησέ με , το παρακάλεσε η γυναίκα.Πες μου μια συναρπαστική ιστορία , μια ιστορία που να τη διαβάζουν όλοι με κομμένη ανάσα, μια ιστορία ππου να με κάνει γνωστή σ΄ όλο τον κόσμο.Τόσες μέρες κάθομαι πάνω απ΄τα χαρτιά μου και δεν κατάφερα να γράψω παρά μόνο δυο τρεις φράσεις κι αυτές χωρίς νόημα.
-Ακου να σου πω, ξαναμίλησε με σοβάρό ύφος εκείνο.Εγω είμαι πολύξερο κι έχω μεγάλη φαντασία .Μπορώ να σου διηγηθώ μια ιστορία που θα σε κάνει και διάσημη και πολύ πλούσια.Θα είναι η ωραιότερη ιστορία του κόσμου .Ποτέ ένα ανθρώπινο μυαλό δεν θα μπορέσει να σκεφτεί και να γράψει κάτι τέτοιο.
-Πολύ ωραία,φώναξε ενθουσιασμένη η γυναίκα.
Το πνεύμα γέλασε.
-Ναι, αλλά αυτά κοστίζουν .
-Πώς ; Τι θέλεις δηλαδή;
-Θέλω , συνέχισε το πνεύμα , να μου δώσεις λίγα χρόνια απ΄ τη ζωή σου .
-Τι εννοείς;
-Αυτό που λέω.Βέβαια το ξέρω , είναι λίγο σκληρό , αλλά δυστυχώς η τέχνη απαιτεί θυσίες .Και στο κάτω κάτω μετά απ΄ αυτό το βιβλίο θα γίνεις η πιο πλούσια και διάσημη συγγραφέας του κόσμου .
Η γυναίκα το σκέφτηκε , το ξανασκέφτηκε , έριξε μια ματιά στις άδειες σελίδες και του είπε:
-Εντάξει.
Τότε το πνεύμα των παραμυθιών κάθισε σταυροπόδι πλάι στα χαρτιά της κι άρχισε με σοβαρό ύφος να της διηγείται μια παράξενη και συναρπαστική ιστορία.
Η γυναίκα έπιασε το μολύβι κι άρχισε να γράφει .΄Εγραφε , έγραφε ασταμάτητα .Οι μέρες περνούσαν , οι νύχτες έφευγαν , η γυναίκα σηκωνόταν ελάχιστα από το το γραφείο της , οι εποχές άλλαζαν έξω απ΄ το παράθυρο , τα χρόνια κυλούσαν , αλλά το βιβλίο δεν τέλειωνε. Στο μεταξύ βέβαια η συγγραφέας άρχισε να γερνά.Τα μαλλιά της άσπριζαν , το πρόσωπό της γέμιζε ρυτίδες , το σώμα της καμπούριαζε.Ωστόσο η ιστορία προχωρούσε και ήταν τόσο μαγευτική που η γυναίκα είχε ξεχαστεί ολότελα κι ούτε που πρόσεχε την μεταμόρφωσή της.
΄Ενα πρωί μετά από πολύ καιρό το πνεύμα των παραμυθιών της είπε χαρούμενο.
-Η ιστορία έφτασε στο τέλος της .Τα καταφέραμε .΄Εχεις γράψει το ωραιότερο βιβλίο του κόσμου .Τώρα σε περιμένουν η δόξα και τα πλούτη .Εγώ όμως πρέπει να σ΄αφήσω και να γυρίσω στο σπίτι μου.
-Γειά σου πνεύμα και σ΄ ευχαριστώ πολύ, του ψιθύρισε η γυναίκα.
Κι εκείνο αποχαιρετώντας την , βυθίστηκε μέσα σε μια σελίδα του βιβλίου.
Η γυναίκα έγραψε και την τελευταία φράση κι άφησε το μολύβι να πέσει πλάι στα χαρτιά της.΄Ενιωθε πολύ εξαντλημένη.Τα κόκαλά της πονούσαν .Τα μάτια της δεν έβλεπαν καλά. Τα χέρια της έτρεμαν. Σηκώθηκε τρεκίζοντας και πήγε ως τον καθρέφτη. Κι όταν κοιτάχτηκε έμεινε άφωνη. Είχε γεράσει τόσο πολύ που δεν μπορούσε να αναγνωρίσει πια τον εαυτό της.
-Εγώ είμαι αυτή; αναρωτήθηκε με τρόμο
Ύστερα ξανακοίταξε με απελπισία το γέρικο είδωλο της κι έβαλε τα κλάματα.
-Δεν ωφελεί να κλαις, άκουσε τότε μια φωνή κι είδε έναν άγνωστο μαυροντυμένο άντρα να την κοιτάζει απ΄το βάθος του καθρέφτη.
-Ποιός είσαι εσύ; τον ρώτησε τρέμοντας .
-Είμαι ο θάνατος , της είπε εκείνος .Ήρθα να σε πάρω μαζί μου .Δυστυχώς οι μέρες σου σ΄ αυτόν τον κόσμο τελείωσαν.΄Εχεις πέντε λεπτά καιρό για να ετοιμάσεις τα πράγματά σου και να φύγουμε.
-Πέντε λεπτά; φώναξε η γυναίκα τρομαγμένη.Στάσου , θάνατε .Το πνεύμα των παραμυθιών μου ζήτησε μερικά χρόνια .Δεν μου ζήτησε ολόκληρη ζωή.
-Τι να σου πω, σήκωσε τους ώμους του αδιάφορα εκείνος.Δεν ξέρω τι συμφωνήσατε .Κι ούτε με νοιάζει.Εκείνο που ξέρω είναι το ήρθε η ώρα σου να εγκαταλείψεις τον κόσμο.
-Ναι , αλλά το βιβλίο, τα πλούτη , η δόξα;Πότε θα προλάβω να τα χαρώ όλα αυτά;Για στάσου μια στιγμή .Πού είσαι πνεύμα κατεργάρικο; φώναξε θυμωμένη η γυναίκα.Με γέλασες .Δεν ήταν τίμια η συμφωνία.
Το πνεύμα των παραμυθιών την άκουσε κι έβγαλε το κεφάλι του έξω απ΄ τις ιστορίες .
-Ακου να σου πω, απάντησε νευριασμένο .Αυτή ήταν η συμφωνία μας .Δε φταίω εγώ , αν η ιστορία τράβηξε λίγο παραπάνω.΄Αλλωστε το βιβλίο είναι αριστούργημα .Θα σου εξασφαλίσει την μεγαλύτερη δόξα που γνώρισε ποτέ κανείς.
-Τι να την κάνω τη δόξα αν είναι να πεθάνω.Στάσου πνεύμα. Τη χαλάμε τη συμφωνία , συνέχισε ασθμαίνοντας η γυναίκα γιατί η ζωή σωνόταν από μέσα της .Πάρε πίσω το βιβλίο σου και δωσ΄μου πάλι τα χρόνια μου.
Το πνεύμα κοντοστάθηκε.
-Οπως θέλεις , απάντησε χαμογελώντας πονηρά. Μετά όμως να μην παραπονιέσαι ότι δεν έγινες μεγάλη συγγραφέας.
Κι αρπάζοντας τα χαρτιά πάνω απ΄το γραφείο της άρχισε ένα ένα να τα σκίζει.Καθώς έσκιζε όμως τις σελίδες τα χρόνια ξαναγύριζαν σιγά σιγα΄ στη δύστυχη γυναίκα και την ξανάκαναν νέα και όμορφη και δυνατή , όπως ήταν παλιά .Εκείνη κοίταζε τις σκισμένες σελίδες αμίλητη.Μια παράξενη θλίψη βάραινε την καρδιά της.Το πνεύμα το κατάλαβε.
-Αν θέλεις να γίνεις μεγάλη συγγραφέας , τη συμβούλεψε , θα σου πω κάτι και να μην το ξεχάσεις ποτέ .Το μυστικό για να γράψεις το ωραιότερο βιβλίο του κόσμου είναι να νοιάζεσαι μόνο για τη χαρά που θα σκορπίσεις γύρω σου .Και τίποτα άλλο.Τίποτα .Τ ΄ ακούς;
Και ξαναβυθίστηκε μέσα στον άσπρο πολτό του χαρτιού.

18 διάβασαν και είπαν σχετικά:

ΑΓΓΕΛΙΚΗ 18 Ιουνίου 2009 - 3:18 μ.μ.  

Δημητρό καλό απόγευμα.Το πόσο λυπήθηκα που δεν τα κατάφερα να έλθω στην παρουσίαση του βιβλίου σου, δεν λέγεται.Μια κρίση που πέρασε η εταιρεία που εργάζομαι τούτη τη βδομάδα ήταν η αιτία κι όχι μια απλή δικαιολογία. Το βιβλίο σου όμως θα το διαβάσω οπωσδήποτε γιατί, αν κρίνω από αυτά που κατά καιρούς γράφεις εδώ, οι απόψεις σου και η φιλοσοφία σου φαίνονται ψαγμένα, προβληματισμένα και πιο πολύ υποψιασμένα κι αντιδραστικά. Κι αυτά είναι που μ'αρέσουν .Σου εύχομαι λοιπόν καλοτάξιδο το νέο έργο σου και πάντα άξιος.
Όσο για το εξαιρετικό αφήγημα της κας Καριζώνη πρέπει να πω πως, για κανένα μας όνειρο δεν πρέπει να δίνουμε αντιπαροχή τη ζωή μας για να το πραγματοποιήσουμε.
Τα όνειρα μας δίνουν χαρά και όρεξη για ζωή, όσο μένουν απραγματοποίητα.Κι όπως λέει και το παραμύθι, ο μεγάλος σκοπός της ζωής μας πρέπει να είναι το πώς θα δίνουμε -άρα και να παίρνουμε -χαρά.
Σε φιλώ.

Δημητρης 18 Ιουνίου 2009 - 3:28 μ.μ.  

Αγγελική μου μακάρι να βρεις στο βιβλίο εκείνο που θα κάνει τον εσωτερικό κόσμο να πάει ένα βήμα πιο μπροστά. Μεταξύ μας, αυτό είναι το μόνο σίγουρο!! Θα περιμένω ανυπόμονα να το συζητήσουμε.
Οσο για τη χαρά, θαρρώ πως είναι ο σκοπός της ζωής μας, να παίρνουμε και να δίνουμε χαρά!!
Να είσαι γερή και χαρούμενη εύχομαι. Οχι πως τούτα είναι από μόνα τους έτοιμα, αλλά περιμένουν την αποφαση και τον αγώνα μας. Εσύ δεν φοβάσαι τίποτα από αυτά!!!
Καλή συνέχεια το λοιπόν!

Osiris 18 Ιουνίου 2009 - 4:37 μ.μ.  

Πολύ όμορφο παραμύθι!

Έτσι είναι. Και όχι μόνο για το βιβλίο...
Σε όλα μας τα δημιουργήματα, αυτό που θα πρέπει να μας απασχολεί, είναι η χαρά που θα σκορπίζουμε γύρω μας.
Γιατί, η χαρά αυτή, θα γίνει το τελευταίο λιθαράκι του δημιουργήματος. Θα είναι η ψυχή που θα του δώσουμε για να κινηθεί.
Και χωρίς ψυχή... δεν θα έχει ζωή!!!

Μπράβο Κατερίνα.
Υπέροχο!

Καλό απόγευμα και στους δυό σας.

ΧΡΥΣΑ 18 Ιουνίου 2009 - 4:52 μ.μ.  

To εκτύπωσα να το διαβάσω στα παιδιά το βράδυ!!!
Ωραίο, διδακτικό και συγκινιτικό θα έλεγα.
Εχω γράψει και εγώ δυο μίνι ιστοριούλες για παιδιά (ίσως κάποια στιγμή τις εκδώσω) με πολύ συγκεκριμένο ύφος, οι οποίες στα δικά μου παιδιά και σε όσα τις διηγήθηκα είχαν τα αποτελέσματα που περίμενα.
Καλό απόγευμα.

Δημητρης 18 Ιουνίου 2009 - 5:14 μ.μ.  

Μεγάλη υπόθεση η χαρά πειρατή μου, πολύ μεγάλη. Οι περισσότεροι μαθαίνουμε να συμπαραστεκόμαστε στην λύπη και το μοιρολόι, όμως στην χαρά πολύ λίγοι. Θέλει κουράγιο να αναζητήσεις την χαρά και να την κρατήσεις ζωντανή. Χαρούμενοι άνθρωποι είναι οι ζωντανοί άνθρωποι!!
Καλό σου βράδυ!!

Δημητρης 18 Ιουνίου 2009 - 5:19 μ.μ.  

Για μικρά και για μεγάλα παιδιά Χρύσα!! Ας πούμε σε μένα που είμαι μεγάλο παιδί, τούτες οι ιστορίες με συγκινούν πολύ. Επειδή έχουν κάτι να πουν.
Να φανταστείς οτι την δούλεψα και το σχολείο με πολύ καλά αποτελέσματα. Το ευχαριστηθήκαμε πολύ!!
Πιστεώ πως είναι για καλό να μοιραστείς με τους άλλους τις ιστορίες που αρέσουν στα παιδιά σου. Γιατί να μην αρέσουν και σε άλλα παιδιά; Κρίμα δεν είναι ;;
:)
Καλό σου απόγευμα!!

Θανασης 18 Ιουνίου 2009 - 5:46 μ.μ.  

Όταν δίνεις χαρά δίνεις ζωή αγάπη ευτυχία τα υπέρτατα αγαθά κατα την γνώμη μου.και πάντα εισπράτεις αυτό που δίνεις.Καλό απόγευμα

Δημητρης 18 Ιουνίου 2009 - 6:57 μ.μ.  

Γεια σου ρε Θανάση. Τελικά από ο,τι φαίνεται, αυτό που δίνεις, αυτό παίρνεις... έχεις δίκιο!! Καλό μας απόγευμα!!

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ 18 Ιουνίου 2009 - 10:17 μ.μ.  

Δημήτρη μου , με συγκίνησες πολύ με την χειρονομία σου αυτή να δημοσιευσεις στο μπλογκ σου το παραμύθι μου .Σ΄ευχαριστώ πολύ .Κι εγώ μόλις γύρισα από το φεστιβάλ βιβλίου με το βιβλίο σου κι άρχισα να το διαβάζω. Ευχαριστώ και τους φίλους για τα καλά τους λόγια. Καλό βράδυ σε όλους σας.

Σταυρούλα 18 Ιουνίου 2009 - 10:39 μ.μ.  

Δημήτρη καλησπέρα!Πολύ όμορφο και διδακτικό το παραμύθι της κυρίας Καριζώνη.Ευτυχώς που στη ζωή μας υπάρχουν κάποια "πράγματα" που ούτε πουλιούνται ούτε αγοράζονται!
Να είσαι καλά,καλό βράδυ.

korinoskilo 18 Ιουνίου 2009 - 11:02 μ.μ.  

πολυ ωραιο παραμυθι... μπραβο κατερινα....

τπτ δεν αξιζει περισσοτερο απο την ιδια την ζωη ... αυτο εμαθα εγω απο αυτο που διαβασα :))


καλο βραδυ

marilianni,  18 Ιουνίου 2009 - 11:18 μ.μ.  

Η δοξα της χαρας και της αγαπης ειναι μια και μοναδικη κριμα σε αυτον που δεν την εχει αποκτησει ακομα.Καληνυχτα Δημητρο.

ippoliti_ippoliti 19 Ιουνίου 2009 - 1:51 π.μ.  

πολύ καλό το παραμύθι πολύ γλυκειά κι η κίνηση.
Ναι θα συμφωνήσω και εγώ, αγάπη και δόσιμο, χαρά
Καλό καλό βράδυ

ippoliti_ippoliti 19 Ιουνίου 2009 - 1:51 π.μ.  

πολύ καλό το παραμύθι πολύ γλυκειά κι η κίνηση.
Ναι θα συμφωνήσω και εγώ, αγάπη και δόσιμο, χαρά
Καλό καλό βράδυ

Δημητρης 19 Ιουνίου 2009 - 2:05 μ.μ.  

Καλό μεσημέρι Κατερίνα μου, το ξέρεις οτι με μεγάλη χαρά το κάνω αυτό, πρώτα και κύρια, επειδή συγκινεί εμένα πρώτα, και από όσο βλέπω όλον τον κόσμο! Να είσαι καλά να μας συγκινείς!!! Αναμένω....

Δημητρης 19 Ιουνίου 2009 - 2:05 μ.μ.  

Έμαθες σπουδαίο μάθημα Λένα μου:)
Καλό μας μεσημέρι!!

Δημητρης 19 Ιουνίου 2009 - 2:06 μ.μ.  

Εννοείται Σταυρούλα μου, εννοείται πως υπάρχουν, να είμαστε καλά να τα προστατεύουμε!!! Καλο μεσημέρι εύχομαι!!

Δημητρης 19 Ιουνίου 2009 - 2:07 μ.μ.  

Θα συμφωνήσω και εγώ με το τρίπτυχο σου ippoliti!!!!
Καλό μεσημέρι