Σάββατο, 30 Μαΐου 2009

το παιδί που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο



Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια.

Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον.

Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα: είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά.

Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποίa ο νεαρός δεν έίαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρό΅ιο. Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να ίάλει ούτε ένα καρφί.

Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του.

Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ το πεζοδρόμιο.

Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον γιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε:

- «Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο. Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν. Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσίλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή. Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή.»

«Λίγη σημασία έχει πόσες φορές θα ζητήσεις συγνώμη, η πληγή που γίνεται με τα λόγια κάνει τόση ζημιά όσο και μία πληγή στο σώμα σου. Οι φίλοι είναι σπάνιοι, σε κάνουν να γελάς και σου φτιάχνουν το κέφι. Πάντα είναι διαθέσιμοι να σε ακούσουν όταν το χρειάζεσαι, σε αγαπάν και σε δέχονται στο σπίτι τους.»

22 διάβασαν και είπαν σχετικά:

korinoskilo 30 Μαΐου 2009 - 9:30 π.μ.  

μεγαλειο η φιλια......
το εχω και αυτο το κειμενο :)))))
με πολλα νοηματα :)))))



καλημερα δημητρη :)

Δημητρης 30 Μαΐου 2009 - 9:39 π.μ.  

τελικά έχουμε πολλά κοινά!!!!!
Χαίρομαι ιδιαίτερα :)
Καλημέρα:)

Yiouli 30 Μαΐου 2009 - 10:10 π.μ.  

Καλημέρα Δημητρό. Χαθήκαμε γιατί εμένα η διάθεσή μου να ξαραχνιάσω το εδώ ιστολόγιό μου δεν έχει ευδοκιμήσει ακόμα!!! Εν καιρώ και σίγουρα θα χρειαστώ τα φώτα σου!!!
Κι όσο για τη φιλία, δεν υπάρχει καλύτερο και πολυτιμότερο δώρο.
Καλό σαββατοκύριακο να έχεις!!!

Δημητρης 30 Μαΐου 2009 - 10:18 π.μ.  

Aυτό το αποδεικνύει η πρωινή σου επίσκεψη Γιούλη μου!!! Καλό Σ/Κ να έχουμε όλοι μας!!!

Scorpios 30 Μαΐου 2009 - 11:10 π.μ.  

Πολύ όμορφο κείμενο. Συγχαρητήρια για τις αναρτήσεις σου.

Καλή σου μέρα Δημήτρη.

fotini 30 Μαΐου 2009 - 12:04 μ.μ.  

και εγω το εχω κρατησει αυτο το κειμενο.......λεει τοσα πολλα..............καλημερα.

marilianni,  30 Μαΐου 2009 - 12:32 μ.μ.  

H φιλια ειναι χαρισμα ,δωρο θεου,αν την αγαπας αληθινα τοτε η πληγη της κλεινει,γιατι αντεχει.Καλο πρωινο Δημητρο.

Δημητρης 30 Μαΐου 2009 - 2:11 μ.μ.  

Σκορπιέ, σε ευχαριστώ για την επίσκεψή σου, χαίρομαι που βρίσκεις ενδιαφέρουσες τις αναζητήσεις μου :) Να είσαι καλά!!

Δημητρης 30 Μαΐου 2009 - 2:12 μ.μ.  

Πολύ χαιρομαι Φωτεινή, είναι στ' αλήθεια πολύ σημαντικό!!! Καλό απόγυεμα να έχεις!!!

Δημητρης 30 Μαΐου 2009 - 2:12 μ.μ.  

Θέλει δουλειά όμως φαντάζομαι Μαρίλια, θέλει φροντίδα και Συμπληγάδες...
:)
Να είσαι καλά!!

Osiris 30 Μαΐου 2009 - 3:47 μ.μ.  

Οι υπέροχες μουσικές που έχεις στο blog σου παρ'όλα αυτά Δημήτρη, μπορεί να πει κανείς ότι είναι αρκετά μεγάλα "καρφιά". Ειδικά για όσους είναι πειρατές και ταξιδεύουν στη θάλασσα. ;) :)))
Περνάω συχνά, τις ακούω και... ταξιδεύω.

Να είσαι καλά Δημήτρη.
Υπέροχη η "γωνιά σου".

Αza 30 Μαΐου 2009 - 4:22 μ.μ.  

Παλιό κείμενο αλλά πάντα επίκαιρο Δημητρό.Οι πληγές δεν κλείνουν...γι αυτό ας προσέχουμε να μην αποκτήσουμε κι άλλες τρύπες από όσες ήδη έχουμε.Καλησπέρα κυρ δάσκαλε.

armatan 30 Μαΐου 2009 - 4:45 μ.μ.  

καλοστέριωτο το καινούριο σπιτικό...έκανα μια βολτίτσα κι ήρθα να με κεράσεις ένα υποβρύχιο...

Δημητρης 30 Μαΐου 2009 - 5:07 μ.μ.  

Πειρατή μου, πέρασα από το πειρατικό σου και κεράστηκα από το ρούμι και την αρμύρα του καραβιού σου. Πειρατικό η ζωή μας. Ο καθένας το εξοπλίζει όπως θαρρεί καλύτερα, πιο ταιριαστά στα όνειρα και τα βιώματα του ίσως.
Να είσαι καλά και να περνάς όποτε θέλεις!!! Καλό σου απόγευμα!

Δημητρης 30 Μαΐου 2009 - 5:08 μ.μ.  

Να φανταστείς Γλυκερία, οτι τώρα το ανακάλυψα εγώ, και χαρούμενος το τοιχοκόλησα στο σπιτικό μου. Δεν πειράζει όμως, αξίες είναι παντοτινές. Την καλησπέρα μου!!

Δημητρης 30 Μαΐου 2009 - 5:16 μ.μ.  

Μπράβο armatan!!!! καιρό εδώ στην γειτονια και ούτε σημάδι ε;;
:)
Καλώς ήρθες στο σπιτκό μου, πέρασα και από το δικό σου!!!
:)
Ένας μαχαλάς είμαστε ρε πατρίδα, ένα υποβρύχιο με αγνάντι τα απέναντι παράλια θα το πάρουμε!!!
Καλό απόγευμα!!

Lilith 30 Μαΐου 2009 - 6:03 μ.μ.  

Έχεις δίκιο, Δημήτρη μου.
Η πληγή πονάει πολύ μέχρι να κλείσει και το σημάδι που αφήνει, δεν φεύγει ποτέ!
Και κάθε "που αλλάζει ο καιρός" που λέει και το τραγούδι... σου υπενθυμίζει την παρουσία του. :)
Τι να κάνουμε όμως...
Κανείς δε έρχεται και φεύγει απ' αυτή τη ζωή χωρίς σημάδια.

issallos 30 Μαΐου 2009 - 6:14 μ.μ.  

Καλησπερα Δημητρο !!!
Εμεινα τοσο ενθουσιασμενος απο το σπιτικο σου τουτο εδω που δεν μου κανει καρδια να φυγω.....μπορει να ειναι το κοκκινο...μπορεικαι ο Χατζηδακης που μου ανεβαζει εναν κομπο στο λαιμο....γειτονειας που μυριζει γιασεμι και αγιοκλημα....
Σε Συνχαιρω οχι...για κολλακια αλλα που ενιωσα ολα αυτα που δεν μπορω να πω ουτε να γραψω.....

Κανω ενα κολπο στο κυριως μπλογκ μου....οτι μ αρεσει πολυ του κανω λινκ απο κει προς τα εδω.....για να δουνε κι αλλοι υπεροχα μπλογκ σαν το δικο σου....Οχι δεν ειμαι δημοσιογραφος ,,,,λατρης του ωραιου ειμαι,,,!!!!
Ελπιζω να με συχνωρεσεις για την αδιακρισια μου...ισως θα επρεπε να σε ρωτησω πρωτα......αλλα μια παρορμηση με εκανε να στρεψω την Πυλη μου στο ομορφο μπλογκ σου!!!!
Αν εχεις αντιρηση αφησε μου ενα σχολιο...και θα την στρεψω αλλου
!!!
Οπως και να εχει χαρηκα πολυ με την γνωριμια αυτου του μπλογκ !!!

Δημητρης 30 Μαΐου 2009 - 6:36 μ.μ.  

Ολοι είμαστε γεμάτοι ραγισματιές lilith έτσι είναι... πως γίνεται και μερικοί καταφέρνουν να τις συνταιριάζουν με λουλούδια που ανθίζουν μέσα από αυτές, είναι από τα μυστήρια του καιρού.
Εγώ πάντως αυτό εύχομαι στον εαυτό μου κάθε που μετρώ ακόμα μια..
Καλησπέρα!!

Δημητρης 30 Μαΐου 2009 - 6:38 μ.μ.  

Μεγάλη χαρά μου δίνεις φίλε Ισσαλε που με τιμάς με τα όμορφα σου λόγια. Δεν υπάρχει θέμα αντίρρησης καμιάς. Αλλωστε το μοίρασμα είναι που μας κάνει ανθρώπους. Αυτή η ευλογία είναι και η ελπίδα για τούτον τον κόσμο. Να ανοίγει την πόρτα του σπιτικού τους, της ψυχής του, ο ένας στον άλλον. Μπας και καταλάβουμε πως δεν έχουμε τίποτα που να μας χωρίζει, αλλά τόσα που μας ενώνουν!
Την καλησπέρα μου!!

stalamatia 30 Μαΐου 2009 - 10:43 μ.μ.  

Πολύ όμορφο παράδειγμα Πράγματι μια συγνώμη δεν κλείνει μια πληγή

Δημητρης 30 Μαΐου 2009 - 10:58 μ.μ.  

Δεν την κλείνει, όχι!! Απαλύνει τον πόνο μόνο ίσως... Καλησπέρα stalamatia :)