Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009


Το μόνο που δεν σας είπα, για να συνεχίσω το προηγούμενο που λέγαμε, σχετικά με τις παράξενες θεραπείες, είναι οι μαγουλάδες.

Με έφεραν που λέτε σε μια γυναίκα που είχε τη φήμη οτι είχε καλό χερικό. Η "γιάτραινα" λοιπόν μέσα σε μια κούπα νερό, διέλυσε ένα κύβο λουλάκι και το νερό έγινε γαλάζιο. Υστερα με ένα "σγραγιστό" με αυτούς που σφραγίζουν τα πρόσφορα και που τον είχε ακουμπήσει στο λουλακί νερό, σφράγισε το πρήξιμο του λαιμού μου.
Όλη αυτή η διαδικασία έγινε στα βουβά, που όμως από το ύφος της γυναίκας θα έλεγες οτι κάτι μελετούσε.
Οι μαγουλάδες οι δικοί μου, καθώς και όλων των υπόλοιπων όπως καταλαβαίνετε εξαφανίστηκαν.
Ολοι οι αυτόκλητοι τούτοι θεραπευτές είχαν ένα κοινό σημείο μεταξύ τους: την μυστική προσευχή. Αν ήταν προσευχή η ξορκισμοί ή τίποτα από τα δύο, αλλά ένας τρόπος υποβολής της ιδέας στον άρρωστο, οτι επικαλούνται αόρατες δυνάμεις που θα βάλουν το χέρι τους να γίνουν καλά, κανείς δεν ξέρει.
Ενα άλλο επίσης κονό σημείο που είχαν ήταν οτι δεν έπαιρναν ποτέ χρήματα, ούτε δέχονταν δώρα.

Μιας και τό έφερε η κουβέντα να σας πω λίγα και για την χρυσή, η το "σαραλίκι" όπως το λέγαμε. Είναι τούρκικη λέξη και σημαίνει κάτι σαν "κιτρινισμός". Αυτή ήταν πολύ συνηθισμένη αρρώστια στα παιδιά αλλά και στους μεγάλους. Για να περάσει αυτό, χρειαζόταν όχι γητειές και ξόρκια αλλά χειρουργική επέμβαση. Με κάποιον τρόπο, συνήθως με μεταξωκλωστή, έκοβαν τον σύνδεσμο που υπάρχει στην βάση του επάνω χειλιού. Τότε έτρεχε πολύ αίμα. Ελεγαν πως αυτή ήταν "η ώρα του Θεού". Σε λίγες μέρες ο άρρωστος ξανάβρισκε την υγεία και το χρώμα του.

Με αυτά και με εκείνα, το θέμα της "λαικής ιατρικής" πήρε τέλος.
Προλήψεις και δοξαδίες είχαμε όπως έχει κάθε κοινότητα που μετρά πολλούς αιώνες ιστορίας. Η επιβίωση ήταν ανάγκη και έπρεπε με κάθε θυσία να πραγματοποιηθεί.

8 διάβασαν και είπαν σχετικά:

dimitrisp(se xrono enestota) 9 Σεπτεμβρίου 2009 - 6:40 μ.μ.  

καλησπέρα Δημήτρη,
έτσι όπως τα γράφεις είναι και μάλιστα έτσι γιάτρεψε η γιαγιά μου και εμένα από μαγουλάδες...
παρόμοια γιατρειά ήξερε για τον έρπη και ο αδερφός του παπού μου αλλά με μαχαίρι αντί για σφραγίδα !
όσο αφορά την μαύρη επέτειο των σεπτεμβριανών γεγονότων σου λέω ότι έχουν σημαδέψει κι εμένα, χωρίς να τα ζήσω, και μόνο από τις αφηγήσεις των γονιών μου!
καλό βράδυ!

Lilith 9 Σεπτεμβρίου 2009 - 7:03 μ.μ.  

Έχω ακούσει διάφορες ιστορίες με τις "γιάτραινες" της παλιάς εποχής.
Πρέπει να είχαν σημαντική γνώση γιατί έκαναν πολύ κόσμο καλά!
Κρίμα που δεν είχα κι' εγώ μια "γιάτραινα" τότε που έπαθα μαγουλάδες!
Από τις πιο φρικτές στιγμές της παιδικής μου ηλικίας! :)

Καλό απόγευμα, Δημήτρη!

Aristodimos 9 Σεπτεμβρίου 2009 - 11:22 μ.μ.  

Κι ομως Δημητρό μου αυτα τα "γιατροσόφια" εχουν γίανει πολύ κόσμο...

Αρης

Δημητρης 10 Σεπτεμβρίου 2009 - 3:02 μ.μ.  

Όσοι είμαστε από τα μέρη αυτά Δημήτρη, όλο και κάποια παρόμοια ιστορία θα έχουμε ζήσει...
Να είσαι καλά!
Καλή μας συνέχεια το λοιπόν!

Δημητρης 10 Σεπτεμβρίου 2009 - 3:03 μ.μ.  

Να μας ζηλεύεις Λίλιθ!!
:)
Πραγματικά ένα μυστήριο πράγμα!!
Τέλος πάντων, είναι όμορφο πράγμα οι αναμνήσεις...σε κάνουν να βλέπεις τη ζωή διαφορετικά μερικές φορές!!!
Οσο για τους μαγουλάδες, έτσι τους θυμάμαι κι εγώ..φρικτά! Μέχρι που με σταύρωσε η κυρία αυτή με την σφραγίδα και πέρασαν αμέσως!

Δημητρης 10 Σεπτεμβρίου 2009 - 3:04 μ.μ.  

Μα πρώτον και καλύτερον εμένα Αρη!!
Καλό μας φθινόπωρο!

Αza 11 Σεπτεμβρίου 2009 - 3:51 μ.μ.  

Δημητρό μου νομίζω ότι όλα αυτά τα παλιά γιατροσόφια έκαναν καλά τον κόσμο γιατί τότε τα πίστευε.Τι μου θύμισες με τούτη την ανάρτηση σου...Καλό απόγευμα!

christoskarav 13 Σεπτεμβρίου 2009 - 9:35 π.μ.  

Μεγάλο κεφάλαιο αυτή η πίστη που λες Γλυκερία, συνδυασμένη με την ανάγκη για να επιβιώσουν αυτές οι κοινωνίες...και όμως τα κατάφεραν. Μέχρι να έρθει ο "πολιτισμός" και να τις καταστρέψει...