Κυριακή, 26 Ιουλίου 2009

άλλες εκκλησιές, άλλοι άνθρωποι

Μέχρι εδώ ακούγονται οι καμπάνες της μεγάλης εκκλησίας. Είναι μεγάλη, επιβλητική.
Περνάς από μπροστά της και σε πιάνει δέος... και μερικές φορές φόβος... και θες δε θες κανεις τον σταυρό σου γιατί λες "ποιος τα βάζει με τον Θεό τώρα...."
"Δεν είναι σωστά πράματα αυτά!" θύμωνε ο παππούς "στην πατρίδα είχαμε άλλο τρόπο..."
"Τι λες τώρα;" τον τσιγκλούσα
"Τι λέω! Τέτοια θέατρα δεν τα είχαμε!"
"Δεν νομίζω οτι μιλάς σωστά" τον μάλωνα
"Τις θυμάσαι τις εκκλησίες μας; Θυμάσαι πόσο ταπεινά ήταν όλα;"
Και θυμήθηκα
















Αυτό είναι ένα ξωκλήσι. Προσπαθεί να είναι εγκατελλειμένο, αλλά ο παπας δεν το αφήνει.
"Είσαι προορισμένο να ζήσεις στον αιώνα" του έλεγε κάθε φορά, του μίλαγε, σαν να ήταν άνθρωπος, σαν να έβλεπε κάτι απο το Θεό σε αυτό
"Δεν ήταν μόνο τα ξωκλήσσια" είπε ο παππούς. Τις εκκλησιές που λειτουργούμασταν θυμάσαι;
"Τι θυμάμαι" είπα












"Η Χάρη γλύκαινε την ψυχή ως την πηγή της"
"Ναι, γίνε και ποιητής τώρα" με πείραζε.
"Δεν σε πειράζω καθόλου! συνέχισε "μια μέρα θα γίνεις συγγραφέας. Μα το νου σου! Την πατρίδα και τα μάτια σου!"
Αυτό πάντα το έλεγε με δάκρυα στα μάτια και στην καρδιά
"Λοιπον;" ξαναρώτησε "έχουν καμιά σχέση οι εκκλησιές μας, με τα μεγαθήρια ετούτα στις πόλεις;"
"Είναι πιο πολλοί οι άνθρωποι..." είπα
"Είναι άλλοι άνθρωποι..." τόλμησε εκείνος
Κι εγώ θυμήιηκα τον Κόντογλου:
« Μυστήριο μεγάλο είναι το πώς έρχεται στον κόσμο ο άνθρωπος. Εμένα γραφτό μου ήτανε να γεννηθώ στην Ανατολή, αλλά η ρόδα της τύχης, που γυρίζει ολοένα, ξερίζωσε από τα θεμέλια τον τόπο μου και με έριξε στην ξενιτιά, σ’ ανθρώπους που μιλούσανε την ίδια γλώσσα με μένα, πλην όμως που είχαν άλλα συνήθεια. Το πουλί το θαλασσοδαρμένο, πως βρίσκει ένα βράχο μέσα στο πέλαγο και κάθεται και στεγνώνει τα φτερά του, έτσι βρίσκουμαι και ‘γω σε τούτα τα χώματα.»

14 διάβασαν και είπαν σχετικά:

anastasia 26 Ιουλίου 2009 - 10:31 π.μ.  

Έρχεσαι κοντά στον Θεό Δημητρό...γίνεσαι ένα μ' αυτόν, ακούς την ανάσα του και μερεύεις..
Στις άλλες τις φανταχτερές...εκεί μέσα στον πλούτο χάνεται ο νους τ' ανθρώπου...και μαζί μ' αυτόν κι ο Θεός!

Καλημέρα...

Δημητρης 26 Ιουλίου 2009 - 11:17 π.μ.  

Αναστασία σε ευχαριστώ για τον κόπο να περάσεις και από εδώ να αφήσεις το μήνυμα σου!!! Χάνεται ο νους του ανθρώπου...ψάχνει την αληθινή σχέση...αν δεν την βρει...δεν βρίσκει και τον Θεό...
Καλή Κυριακή να έχεις!

korinoskilo 26 Ιουλίου 2009 - 12:23 μ.μ.  

μου εκανε εντυπωση η φραση .... ποιος τα βαζει με το θεο.....δεν νομιζω οτι ο θεος θελει να τον φοβομαστε.... οπως επισης συμφωνω με την ταπεινοτητα που πρεπει να δειχνουν οι εκπροσωποι του ... για να δεινουν το ,,καλο,, παραδειγμα...
ο παπους ειναι ανεπαναλιπτος :)


καλη κυριακη

Δημητρης 26 Ιουλίου 2009 - 3:26 μ.μ.  

Αυτός ο παππούς!!! Είναι στ' αλήθεια το "κάτι άλλο"!! Ασυμβίβαστος!
Οσο για τον άλλο που λες, πιστεύω πως κανένας Θεός δεν θέλει να τον φοβόμαστε, παρα μόνο, αν μας προκύψει, να τον αγαπάμε. Και όντως, λίγη ταπεινότητα δεν βλάπτει!!!
Τηνκαλησπέρα μου Λένα!

Αza 26 Ιουλίου 2009 - 4:03 μ.μ.  

Εκκλησία είναι το σώμα μας.Κι εμείς μικροί θεοί ή δαίμονες.Ανάλογα που διαλέξαμε να ζήσουμε.Η ταπεινότητα,η αγάπη,η προσευχή,τα θαύματα είναι κομμάτια μέσα μας.Έτσι νιώθω εγώ το θεό.Τη δύναμη αυτή την ανώτερη.Τα μικρά ξωκλήσια πάντως τα λατρεύω...καλό απόγευμα κυρ δάσκαλε!

ANASA 26 Ιουλίου 2009 - 10:21 μ.μ.  

Συμφωνώ με τον/την Αza

Mέσα μας είναι όλα και τα καλό και το κακό και αναλόγως πορευόμαστε..

Κάποιες φορές λοξοδρομούμε και κάποιες παρασυρόμαστε από τις Σειρήνες που βρίσκονται στο δρόμο μας..κάποιες φορές άλλα λαχταρούμε και άλλα ζούμε..αλλά στο τέλος κάνουμε τον απολογισμό μας..

Έτσι είμαστε, μικρές εκκλησιές κι εκεί καταλήγουμε για να προστατευτούμε και να πάρουμε δύναμη για την συνέχεια του ταξιδιού μας..

Χαιρετώ την καλή σας παρέα!

Δημητρης 26 Ιουλίου 2009 - 11:42 μ.μ.  

Δεν έχει να κάνει τόσο με το Θεό Γλυκερία όσο έχει να κάνει με την στάση μας απέναντι σε συγκεκριμένα ζητήματα της ζωής... αρετές σαν κι αυτές που ανέφερες!!!
Καλό σου βράδυ

Δημητρης 26 Ιουλίου 2009 - 11:43 μ.μ.  

Ανάσα, σε ευχαριστώ γι' αυτό:
Έτσι είμαστε, μικρές εκκλησιές κι εκεί καταλήγουμε για να προστατευτούμε και να πάρουμε δύναμη για την συνέχεια του ταξιδιού μας..
Να είσαι καλά να ταξιδεύεις με αυτόν τον τρόπο!!!

Lilith 27 Ιουλίου 2009 - 1:51 π.μ.  

Ξέρεις τι μου θύμισες;
Τελευταίες τάξεις του λυκείου κι' εγώ έπρεπε να είμαι στο σχολείο πολύ νωρίς για κάποιες πρόβες που είχαμε να κάνουμε για μια μεγάλη εκδήλωση. Λεωφορεία όμως δεν είχε συνέχεια και για να είμαι εκεί στην ώρα μου, έπρεπε να έρθω τουλάχιστον μια ώρα πιο νωρίς.
Χειμώνας και πολύ κρύο!
Κοντά στο σχολείο υπήρχε μια εκκλησία. Με πάντα ανοιχτές τις πόρτες της.
Πήγαινα εκεί και περίμενα να περάσει η ώρα.
Πιο φιλόξενη πόρτα δεν έχω ξαναπεράσει στη ζωή μου!
Γαλήνη και ζεστασιά. Όχι μόνο για το σώμα μου αλλά και για την ψυχή μου!

Καλημέρα Δημήτρη μου, :)

Osiris 27 Ιουλίου 2009 - 6:09 π.μ.  

Πειρατής ο Κόντογλου!!!
Σοφός!!!

Καλή σου μέρα Δημήτρη.
Ανεβασμένα πράγματα βλέπω. ;)

Καλή σου μέρα και καλή εβδομάδα.

Δημητρης 27 Ιουλίου 2009 - 10:21 π.μ.  

Αχ Λίλιθ, αληθινά μοναδικές αυτές οι εμπειρίες! Πιστέυω οτι για όλη τη ζωή μας, όποτε τις χρειαζόμαστε έρχονται να "θεραπεύσουν" όπως θα το έλεγε ο Ερημίτης. Γενικά ό,τι έχει να κάνει με ποιότητα ζωής, οχι απαραίτητα μόνο στο τι θα φάμε και τι θα πιούμε, προσθέτουν στην ανθρωπιά μας.
Χαίρομαι που σου την έφερα στην θύμηση ΛιλιΘ, μάλλον για κάποιο λόγο το χρειαζόσουν... έτσι λένε...
Καλή μας εβδομάδα!

Δημητρης 27 Ιουλίου 2009 - 10:22 π.μ.  

Ανεβασμένα! Ανεβασμένα Πειρατή!!!
Δεν ήξερα οτι ο Κοντογλου είναι στον στόλο.... αρμενίζει κι εκείνος έτσι στα κύμματα και κάνει παρέα με τους γλάρους...επειδή με τους ανθρώπους δυσκολεύεται λιγάκι..
:)
Καλη εβδομάδα!!

Χάρις 27 Ιουλίου 2009 - 4:26 μ.μ.  

Ξύλινο τέμπλο
οι ώρες των ανθρώπων
σημαδεύουν τις μέρες
με τα δάχτυλα στραμμένα
στον ήλιο-
κάτω από τρούλο αχυρένιο
υψώνοντας
τη μόνη προσευχή
που ο θεός ακούει,
εκείνη της λαχτάρας
για ανάσα καθαρή..

Φιλί
[Καλώς βρίσκω σε Δημητρό..]

Δημητρης 27 Ιουλίου 2009 - 5:47 μ.μ.  

Αυτή την λαχτάρα την έχουμε όλοι Χάρις, όλοι!! μπορεί να έιναι και καθημερινή ευχή μας, γιατί όχι;
Μάλλον ο Θεός εκεί βρίσκεται μόνο, στην καθαρότητα!!!
Καλώς όρισες, καλησπέρα!!