Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

"Α ρε πιλάφια!!!"

Ευτυχώς που τελευταία φυσάει ένα δροσερό βόρειο αεράκι, και κάνει τις επιθυμίες μου για περίπατο πραγματικότητα.
Ετσι άδραξα την ευκαιρία και κανόνησα μια συνάντηση με εκείνους που υπηρετήσαμε μαζί στο Ναυτικό.
Μου αρέσουν τέτοιες συναντήσεις.
Με παλιούς συμμαθητές, με εκείνους που συνυπηρετήσαμε, με πατριώτες από τα μέρη μας.
Εχουν χάρη. Σκεπασμένες με ένα πολύχρωμο καμβά αναμνήσεων, νιώθεις σχεδόν προστατευμένος μέσα εκεί, από το δρεπάνι του χρόνου.
Είναι και δυο "μόνιμοι" στην παρέα. Μόλις τους δούμε, φωνάζουμε όλοι:
"Καλώς τα πιλάφια!!"
Και δώστου τα γέλια και τα πειράγματα. Όπως τότε.
Πιλάφια τους ανεβάζαμε, πιλάφια τους κατεβάζαμε. Νομίζω πως ακόμα και σήμερα δεν έχει αλλάξει.
"Ρε σεις", λέει ένας τους "δεν σταματάμε σήμερα αυτό το βιολί, και να κάνουμε στην πράξη αυτό που λέτε;"
"Πάει, σαλέψανε από το πολύ πιλάφι!" είπα εγώ.
"Για σένα πήγαινε η πράταση" μου λένε. "Ολο λόγια είσα μου φαίνεται!! Σμύρνη και Μικρασία και ήθη και έθιμα και φαγητά! Είναι ή δεν είναι φαγητό το πιλάφι;"
Σώπασαν όλοι και πήραν να με κοιτάζουν με νόημα.
"Αντε ρε! είπε γελώντας "θα σας κάνω το τραπέζι σήμερα" "Πάμε σπίτι μου!"
Στριμωχτήκαμε στην κουζίνα όλοι.
"Ατέμ πιλάφ" θα φάμε.
"Τι;" είπαν οι μονιμάδες και ξερογλύφτηκαν
"Ατζεμ πιλάι!" έτσι, για να σας τιμήσω.
"Ευκολο είναι;"
"Εμεις εκεί, είμασταν μερακλήδες! Αυτό το ξέρετε! Δεν σημαίνει όμως οτι ξοδεύαμε ώρες στην κουζίνα. Είχαμε και άλλες δουλειές. Μουσική. Πολιτισμό. "
"Και χωράφια!" με πείραξαν οι άλλοι
"Ναι ρε και χωράφια, γιατι τι έχουν τα χωράφια. Δίχως αυτά δεν θα τρώγαμε σήμερα το πιλαφι αυτό. Λοιπόν, χρειάζομαι: 2 κούπες ρύζι γλασσε, 1 κούπα κριθαράκι, λίγο λάδι, 5 μιση κούπες νερό και αλατοπίπερο."
"Και πως γίνεται;"
"Θα βάλω το λάδι στην κατσαρόλα, ύστερα θα ρίξω το κριθαράκι μέχρι να γίνει καφετί, θα ρίξω το νερό και το αλάτι και θα σκεπάσω την κατσαρόλα. Μόλις βράσει το νερό, θα ρίξω το ρύζι και θα περιμένω να πιεί όλο το νερό. 2 3 ανακατέματα θέλει."
"Αυτό ήταν;"
"Αυτό" έτσι το κάνει ο παππούς μου.
"Δεν έχει κάποιο μυστικό; κάτι να κάνεις ρε παιδί μου το κομμάτι σου σε καμιά... ξέρεις τώρα...."
"Αντε ρε, αφού θέλετε να τα μάθετε όλα θα σας πω. Η κυρα Μαρίκα η γειτόνισσα έλεγε πως το ρύζι δεν το πλένει για να γίνει σπυρωτό. Εκείνη το φτιάχνει με ζωμό από κοτόπουλο χωριάτικο, το οποίο αφού το έβραζε, το έβαζε στο φούρνο και με το ζωμό έφτιαχνε το πιλάφι"
"Ξαμολυθείτε! φέρτε τα χρειαζούμενα. Το μεσημέρι έχουμε τραπέζι!!
"Σα να το βλέπω μπροστά μου το πιλάφι"
22-10-08_253006_1.jpg
"Μπαχαρικά;"
"Μα θέλει και ρώτημα; το είδες άλλωστε... κανέλλα!!!!!!

"Επιδόρπιο;"
"Θα φάμε το καρπούζι που το έχουμε βάλει από το πρωί στην θάλασσα! Να κοιτάξτε:
149453-5.jpg
"Μας καλομαθαίνεις" είπαν όλοι με ένα στόμα
"Αν σας αρέσει, θα κάνουμε κάτι μεγαλύτερο την άλλη φορά"
"Μπορείτε να το μοιραστείτε με όλους, με τους μπλογκερς, ίσως και αυτοί έχουν κάτι να μοιραστούν μαζί μας"
"Θα γίνει ένα τσιμπούσι!!! Αλλο πράγμα!!!
"Κρασάκι;"

14 διάβασαν και είπαν σχετικά:

Αναστασία 22 Ιουλίου 2009 - 11:21 π.μ.  

Λατρεύω αυτές τις συγκεντρώσεις με ανθρώπους που μου θυμίζουν όμορφες στιγμές και αναμνήσεις που δεν θα ξεχαστούν ποτέ.
Και ξέρεις όταν τους συναντάς νιώθεις σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα. Κάνεις τις ίδιες τρέλες όπως τότε.

Καλή σου μέρα Δημήτρη και μου άνοιξες την όρεξη τώρα :))

ελίτσα 22 Ιουλίου 2009 - 11:41 π.μ.  

Κύριε....κύριε...και χουνγκιάρ μπεγεντί,και ένα κομματάκι λακέρδα....
Καλημέρα, δάσκαλε.
Δυό μέρες απτην τελευταία σας ανάρτηση...φάνηκε ο χρόνος...

Δημητρης 22 Ιουλίου 2009 - 2:28 μ.μ.  

Τέτοια τρελλα είναι και το φαγητο αυτό... το συμπληρώνει και το πλουτίζει θα έλεγα! Καλή όρεξη Αναστασία!!

Δημητρης 22 Ιουλίου 2009 - 2:29 μ.μ.  

Ελίτσα στην επόμενη συγκέντρωση είσαι καλεσμένη. Σε βρίσκω πολύ διαβασμένη και ικανότατη μαγείρισσα.
Να ετοιμάζεσαι!!
:)
Ο χρόνος είναι ένα θέμα Ελίτσα, όταν συνδυαζεται με διάφορα...
Ευχαριστώ πολύ!

Lilith 22 Ιουλίου 2009 - 3:26 μ.μ.  

Δημήτρη, θα το φτιάξω και δεν σου κάνω πλάκα! :)))
Αυτό που είπες...
"Μπορείτε να το μοιραστείτε με όλους, με τους μπλογκερς, ίσως και αυτοί έχουν κάτι να μοιραστούν μαζί μας"
Θα έπρεπε να διοργανώσεις ένα διαγωνισμό "εύκολης μαγειρικής" όπου όλοι θα λέμε την πιο εύκολη συνταγή μας για ένα γρήγορο και νόστιμο σνακ!
Τώρα τι θα παίρνει ο νικητής...;
Ε, την αγάπη μας βέβαια!
χαχαχα!!! :)))
Πλάκα θα έχει!

Καλό σου απόγευμα!

Δημητρης 22 Ιουλίου 2009 - 4:06 μ.μ.  

Λες και είσαι μέσα στο μυαλό μου!!
Όταν έγραφα την συνταγή, σκεφτόμουν, λες να γινόταν να βρισκόμασταν σε ένα μεγάλο τραπέζι, όσοι έχουν μέσα τους χαρά και να φτιάχουμε εύκολες συνταγές. Υστερα να έχουμε όμορφο κρασάκι, δυο κιθάρες και "να πεθάνει ο Χάρος"!!
Ποιος ξέρει!!
Μπορεί και να γίνει!! Πάνω στην τρέλλα της ζωής, ποιος το αρνείται!!!
Αντε, για φτιάξτο και να κάνουμε σύγκριση με της κυράς του σπιτιού μου και της μάνας μου!!!
Καλη΄επιτυχία!!
ΥΓ
Να το συνοδέψεις η με κοτόπουλο η με αρνάκι... ταξίδι για τον Παράδεισο!!!!

korallenia 22 Ιουλίου 2009 - 6:32 μ.μ.  

Δημήτρη, είναι αυτές οι στιγμές ζωής που νιώθεις να ξεχειλίζεις από ευχάριστα συναισθήματα…αυτές οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ατόφιες και πέρα για πέρα αληθινές… τώρα που η συγκέντρωση απόκτησε και γεύση σίγουρα θα επαναληφθεί πολύ σύντομα και το κυρίως πιάτο είμαι σίγουρη ότι θα είναι γευστικότατο έστω κι αν δεν είναι πιλάφι!

Δημητρης 22 Ιουλίου 2009 - 6:36 μ.μ.  

Θα έχουμε την δυνατότητα για άλλες πολλες συγκεντρώσεις όπου εκ των πραγμάτων θα φανερωθούν και άλλες συνταγές και όχι μόνο...
:)
Οσο για το κύριο πιάτο, το σημερινό ήταν πιλάφι με κοτόπουλο!!!
Χωριάτικο κοτόπουλο με ατζέν πιλάφ!!
Σου το συνιστώ!!
Καλησπέρα Κοραλλένια!!!

korinoskilo 22 Ιουλίου 2009 - 11:34 μ.μ.  

και εμεις ετσι ακριβως το κανουμε στο σπιτι ;)
και με γιαουρτακι στραγγιστο ειναι μιαμ μιαμ!!!

καλη μας ορεξη :)

Δημητρης 23 Ιουλίου 2009 - 12:08 π.μ.  

Τελικά ο καθένας έχει έναν μικρασιάτη στο αίμα του!!!
καλή σας όρεξη Λένα!!!

Vassilis 23 Ιουλίου 2009 - 5:59 μ.μ.  

Δημήτρη ωραία μου φαίνεται ότι περάσατε μεταξύ "πιλαφιών" και πιλαφιού:)
Τελικά η χαρούμενη παρέα έκανε το ρύζι πιο νόστιμο ή το νόστιμο ρύζι έκανε πιο χαρούμενη την παρέα;
Καλό απόγευμα.

Δημητρης 23 Ιουλίου 2009 - 10:20 μ.μ.  

Έτσι είναι αυτά τα πράγματα Βασίλη, είναι τόσο μπερδεμένη με τους ανθρώπους η χαρά που δεν ξέρεις ποιος επηρεζει ποιόν!! Αυτό είναι το ωραίο!!! Καλό βράδυ και σε σένα!!

Αza 24 Ιουλίου 2009 - 7:42 μ.μ.  

Υπέροχη εγγραφή και μου θύμισες τον πατέρα μου Δημητρό.Που μου έχει πει ένα σωρό ιστορίες από το Ναυτικό.Πάντως πρέπει να ομο0λογήσω ότι έχει ένα επίπεδο το Ναυτικό.Ακόμη και στα πιλάφια!

Δημητρης 25 Ιουλίου 2009 - 9:22 μ.μ.  

Οτι έχει έχει!!! Τούτα τα ταξίδια, μου φαίνεται πως σε όλους κάτι θυμίζουν... Αυτό είναι συγκλονιστικό!!! Χαίρομαι πολύ! Και για το "επίπεδο"!!