Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2009

Ξέχασες Δημητρό;

"Αναρωτιόμουν πότε θα φανείς!' είπε ο παππούς μόλις με είδε να κάθομαι στον υπολογιστή.
"Γιατί, τι έγινε;" ρώτησα κάπως ανόρεχτα. Μ' έχει καταβάλλει αυτή η τρομερή ζέστη!
"Τι έγινε ε; Τόσο γρήγορα ξεχνα λοιπόν η νέα γενιά σήμερα;"
"Λέγε ρε παππού και δεν έχω πολλή όρεξη!" έχω να κανονίσω στο facebook για το βράδυ
Τον είδα που έστρεψε αλλού το βλέμμα.
Οταν το κάνει αυτό, μου ραγίζει την καρδιά. Ξέρω πως είναι πολύ ευαίσθητος. Ξέρω πως είναι πολύ άρχοντας για να φανερώσει εύκολα αυτό που δεν καταλαβαίνεις με την πρώτη. Τότε βαθιά στεναχωριέται.
Αφήνω το πληκτρολόγιο και τον πλησιάζει.
Εκείνη την ώρα ακούγεται ένας τρομακτικός θόρυβος. Τα τζάμια τρίζουν και τραντάζεται το σπίτι.
"Σεισμός!" φωνάζω
"Οι καταραμένοι!" μουρμουρίζει εκείνος. "Αεροπλάνα!"
Τότε μόνο καταλαβαίνω!
Τις τελευταίες μέρες, ο ουρανός των μεθοριακών νησιών βιάζεται για άλλη μια φορά.
"Συμπάθα με!" του λέω.
Με την άκρη του ματιού μου ρίχνω κλεφτή ματιά στο ημερολόγιο.
20 Ιουλίου. 2009 η 1974;
"Να μην ξεχνάμε γιε μου! Να μην ξεχάσουμε!" Η λησμονιά είναι θάνατος! Εκατοντάδες άδικοι θάνατοι, εκατοντάδες χιλιάδες ξεριζωμένοι. Σαν κι εμάς. Θυμάσαι; Τέτοιες μέρες στο νησί γινόταν διωγμός! Πως μπορείς να..."
"Συμπάθα με, παππού!" Ο χρόνος...., πήγα να δικαιολογηθώ
"Δεν πειράζει, τώρα που θυμήθηκες, τι θα κάνεις;"
"...Μια διαμαρτυρία, στο μλόγκ, στο facebook.... και όποια άλλη ιδέα έχει η συντροφιά! Εσύ;
"Εγώ... εγώ... το έκανα το καθήκον μου σήμερα!" είπε και με φίλησε τρυφερά!


15 διάβασαν και είπαν σχετικά:

korallenia 20 Ιουλίου 2009 - 6:30 μ.μ.  

Μπράβο στον παππού! Στην γενιά που πυκνά συχνά τους χρεώνουμε (κατηγορούμε) απώλεια μνήμης…

Τα γεγονότα δεν μπορούν να λησμονηθούν όσα χρόνια κι αν περάσουν…
Μπορεί να μη βίωσα τον πόλεμο τότε γιατί ήμουν πολύ μικρό παιδάκι…μεγάλωσα όμως βιώνοντας όλες τις θλιβερές συνέπειες της Τουρκικής εισβολής…μέχρι και σήμερα που αν και έχουν ανοίξει τα οδοφράγματα δεν θέλω να πάω στο σπίτι που γεννήθηκα σαν «επισκέπτης»…

Να σου πω Δημήτρη ότι όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα η μητέρα μου πήγε στο χωριό μας να το δει και όταν επέστρεψε δεν μπορούσε να μας μιλήσει για δύο βδομάδες…

Την καλησπέρα μου

Δημητρης 20 Ιουλίου 2009 - 7:07 μ.μ.  

Korallenia καλησπέρα, καλώς ήρθες από εδώ!!
Πόσο την καταλαβαίνω την μητέρα σου!!
Να σου πω για μένα:
Δεν ξέρω αν το πιστευεις αλλά από το 1974 που φύγαμε από την Ίμβρο, δεν έχω πάει ποτέ μου εκεί. Μόνο βλέπω φωτογραφίες από εκείνους που έχουν πάει... αλλά εγώ δεν μπορώ να πάω εκεί. Θα σου πω εκείνο που πιστεύω και το λέω συχνά. Πως ο δολοφόνος γυρίζει συχνά στον τόπο του εγκλήματος, ο τραυματιας ποτέ!
Θέλω να θυμάμαι το βιος μας, όπως ήταν όταν φύγαμε. Δεν θέλω να το αλλοιώσω. Δεν ξέρω αν είναι καλό η κακό. Σου λέω πως κάνω αυτό που αισθάνομαι. Ισως κάποια μέρα αποφαίσω το προσκύνημα, γιατι περί αυτού πρόκειται, αλλά μέχρι τότε θα έχω μέσα μου τραύματα πολλά...
Καλησπέρα και πάλι

ελίτσα 20 Ιουλίου 2009 - 10:21 μ.μ.  

Γερό ταρακούνημα στον λήθαργό μας!
Να διδάσκεις χωρίς να σε πέρνουν είδηση!
Όπως ο άλλος! Πολύ παλιά...με παραβολές!Σ'ευχαριστούμε!!!!!

Δημητρης 20 Ιουλίου 2009 - 10:28 μ.μ.  

Ελίτσα, βγήκε και ο Ερημίτης....
εκείνος είναι πιο ειδικός για να το κάνει...
http://herimitis.blogspot.com
Καλησπέρες!!

Αναστασία 21 Ιουλίου 2009 - 12:42 π.μ.  

Η λησμονιά είναι θάνατος!

Στην μνήμη εκείνων που χάθηκαν και όσων ζουν με την ψυχή γεμάτη εικόνες πόνου...

Για όλους αυτους....

Γλυκό ξημέρωμα Δημήτρη

Δημητρης 21 Ιουλίου 2009 - 9:07 π.μ.  

Εμείς θα μείνουμε ζωντανοί, επειδή τιμούμε την μνήμη Αναστασία! Καλή σου μέρα!

korinoskilo 21 Ιουλίου 2009 - 9:16 π.μ.  

εμεις σιγουρα δεν ξεχναμε....
ας μην ξεχναν και οι επετιοι...
ας μην ξεχναν και αυτοι που τους αφορα!!!!


καλημερες

Δημητρης 21 Ιουλίου 2009 - 9:20 π.μ.  

Καλη σου μέρα Λένα. Νομίζω πως εμείς είμαστε οι πρώτοι και οι τελευταίοι που δεν πρέπει να ξεχάσουμε - πεθάνουμε ( που λέει και η Αναστασία). Οι επετειοι είναι σκέτες ημερομηνίες, εμείς θα τους δώσουμε νόημα!!

alterego 21 Ιουλίου 2009 - 12:17 μ.μ.  

Δημητρη πες του παππου σου οτι δεν θα ξεχασει η νεα γεννια.
Καλη σου μερα

Δημητρης 21 Ιουλίου 2009 - 1:20 μ.μ.  

Με παρακαλεί κάθε μέρα γι' αυτό! Κάθε μέρα! Και κάθε που βλέπει κάποιον με θυμησες στολισμένο, τότε καμαρώνει επειδή είναι κι αυτός μέσα σε αυτές!!!
Να είσαι καλά alterego!!!
Εχεις την καλημέρα μας!!

Osiris 21 Ιουλίου 2009 - 1:43 μ.μ.  

Τελικά... να μου το θυμηθείς ότι ο παππούς σύντομα θα κάνει πολλούς φίλους εδώ μέσα και αν δεν δράσεις γρήγορα, πολύ φοβάμαι ότι σε λίγο καιρό δεν θα σε θυμάται κανείς Δημήτρη.

Χάχαχαχααα :))

Δεν θα ξεχάσουμε παππού.
Σ' ευχαριστούμε για το πανέμορφο clip!!!
Καλή σου ,μέρα.

ΥΓ: Καλή σου μέρα και σε σένα Δημήτρη. ;)

Δημητρης 21 Ιουλίου 2009 - 2:04 μ.μ.  

Εχεις τους χαιρετισμούς του φίλε Οσιρι. Μιας και εσύ βοήθησες και έδωσες το θαρρος που χρειαζόταν για να βγει προς τα έξω. τους ξέρεις τους παλιούς πόσο συγκρατημένοι είναι... πόσο διαφορετικοί.... Αλλά τώρα μάλλον αυτό το ξεπεράσαμε.
Είναι αξιαγάπητος. Χώρια που θέλει να βγάλει στην φόρα και την φωτογραφία του... και μια που είμαστε μαζί... δεν ταιριάζει λέει να μη μας ξέρει ο κόσμος. Είμαστε γλυκόσογο... άκου λέξη...
Καλό απόγευμα φίλε

Lilith 21 Ιουλίου 2009 - 10:27 μ.μ.  

Δεν ξεχνάμε...
Να είσαι σίγουρος γι' αυτό παππού!
Στο τέλος της μέρας όμως, δυστυχώς δεν έχει τόση σημασία αν θυμόμαστε εμείς.
Αυτοί που θα έπρεπε να θυμούνται έχουν πολύ επιλεκτική μνήμη και τώρα πια πάσχουν και από χρόνια αμνησία!

Δημητρης 21 Ιουλίου 2009 - 11:29 μ.μ.  

Αν όμως εμείς, οι πολλοί, δεν έχουμε επιλεκτική μνήμη τότε ο κόσμος τούτος έχει ελπίδα. Ξέρεις, αυτού του είδους οι μνήμες κόβονται και ράβονται στα μέτρα διάφορων κινήτρων. Κυρίως πολιτικών. Μακάρι τα γεγονότα να λειτουργήσουν κάποτε όπως πρέπει: ενωτικά!
την καλησπέρα μου Λίλιθ
ΥΓ
Απο μένα και τον παππού!

Vassilis 23 Ιουλίου 2009 - 1:17 μ.μ.  

Ωραία περάσατε: η χαρούμενη παρέα έκανε το πιλάφι πιο ... νόστιμο, και το νόστιμο πιλάφι έκανε την παρέα πιο χαρούμενη;