Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009

husaf



"Α. όλα κι όλα! Μπορεί να παντρέφτηκες, να έφυγες από κοντά μου, αλλά ένα να έχεις μέσα στην καρδιά σου. Τα ήθη μας και τα έθιμα μας!"
"Τι λες ρε μάνα;" την ΄ρωτησα έτσι αναστατωμένη που την είδα εχθές.
Πέρασε για καφέ.
Όποτε έρχεται, αυτό γίνεται, είτε για να φέρει πεσκέσια, είτε για να μοιραστεί κάτι που την αναστάτωσε.
Τώρα ήταν το δεύτερο.
Άκου λέει δεν νηστεύουμε! Εμείς, γιορτή σαν την σημερινή ούτε λάδι δεν τρώγαμε!"
"Έλα ησύχασε!" της λέει η γυναίκα μου. "Εμεις δεν τα ξεχνάμε αυτά!"
"Το ξέρω θυγατέρα μου! " είπε αναστενάζοντας. "Τι απομεινε πια!"
Πήρε δυο ανάσες και είπε:
Θα σας φτιάξω χουσάφι!
Οι μνήμες της γεύσης αναστατώθηκαν!
Μετά από τα ζαρζαβατικά, θα φάμε χουσάφι με ρύζι.
"Πως φτιάχνεται;" ρώτησε η Μαρούλα
"Πάμε στην κουζίνα!"
Πήγαν εκεί. Και γω από κοντά.
"Σταφίδες θέλουμε, ξανθές. Θέλουμε νερό και κανέλα. Έχουμε;"
"Εννοείται!! και άλλα μπαχάρια!"
"Ωραία! "
Μπήκε η χύτρα στη φωτιά, το νερό, βράζουν οι σταφίδες με την κανέλα τα γαρύφαλλα, το κονιά και την ζάχαρη!
"Άλλα φρούτα αποξηραμένα μπαίνουν;" ρώτησε η Μαρούλα
"Ο,τι θες" της είπε εκείνη. "Αλλά εμείς επειδή οι σταφίδες ήταν πιο πρόχειρες, τις χρησιμοποιούσαμε. Βάζεις βερύκοκα, δαμάσκηνα. Οσα είχε προνοήσει η νοικοκυρά να έχει στο "φανάρι" της!
Το ρύζι ταυτόχρονα! Σε άλλο μάτι.
Αφού κρύωσε το ρύζι, σε ένα κουπάκι και από πάνω με την κουτάλα το χουσάφι. Ταξίδι γεύσης και θύμησης!
"Θυμάσαι;" με ρώτησε. "Θυμάσαι που βράζαμε στάρι και το τρώγαμε με μέλι;"
Εγώ όχι απλά θυμόμουν, δεν ήμουν εκεί... με είχε πάρει ο χρόνος στις φτερούγες του για την πατρίδα...

10 διάβασαν και είπαν σχετικά:

Θανασης 29 Αυγούστου 2009 - 4:41 μ.μ.  

Έιδες πόσο πίσω και τι αναμνήσεις μπορεί να φέρει ένα φαγητό.

ελίτσα 29 Αυγούστου 2009 - 7:14 μ.μ.  

Καλησπέρα,καλησπέρα,
Δάσκαλε,
Επειδή δεν τα ξέρω και καλά..αυτό που περιγράφεις έχει σχέση με τον ζερδέ;

Δημητρης 29 Αυγούστου 2009 - 10:54 μ.μ.  

Μόνο Θανάση;
Λένε πως η μεγαλύτερη μνήμη που έχει ο άνθρωπος είναι η οσμή άντε και η γεύση. Αυτές δεν χαλάνε ποτέ!

Δημητρης 29 Αυγούστου 2009 - 10:55 μ.μ.  

Χμμ... με δυσκολεύεις τώρα με αυτό... να το ρωτήσω καλύτερα αύριο...

Lilith 30 Αυγούστου 2009 - 7:09 μ.μ.  

Το νερό που βράζουν οι σταφίδες (και άλλα αποξηραμένα φρούτα) με την κανέλα τα γαρύφαλλα, το κονιάκ και την ζάχαρη, το κατάλαβα.
Το ρύζι δεν κατάλαβα πού πάει... :)

Δημητρης 30 Αυγούστου 2009 - 11:08 μ.μ.  

Εμείς, όταν βράσει το χουσάφι, το σερβίρουμε μαζί με το ρύζι. Επειδή το ρύζι το χρησιμοποιούμε πολύ. Με γιαούρτι, με όσπρια κλπ... Σε ένα πιάτο βάζουμε μια κούπα ρύζι και το περιχύνουμε με το χουσάφι!

Αza 31 Αυγούστου 2009 - 12:46 μ.μ.  

Όσα έχει προνοήσει η νοικοκυρά να έχει στο φανάρι της... Δημητρό,υπέροχη εγγραφή.Μαζί σου τξιδέψα κι εγώ στις χαμένες πατρίδες,στις χαμένες γεύσεις και τα χαμένα αρώματα... Να είσαι καλά!

maroulada 31 Αυγούστου 2009 - 12:58 μ.μ.  

Αχ τι ωραιες εικονες περιγραφεις και ποσες ακομη γευσεις της γιαγιας μου ανεσυρες απο τη μνημη μου !!!!

dhmhtra 1 Σεπτεμβρίου 2009 - 8:22 π.μ.  

Καλημέρα...από τα μακρινά Γρεβενά!
Δεν ξέρω πως έφτασα στο blog σας αλλά εντυπωσιάστηκα και μάλιστα με τις περιγραφές σας γύρισα χρόνια πίσω και νοστάλγησα την ξενιασιά και την ομορφιά των παιδικών μου χρόνων!
Σ΄ευχαριστώ

Δημητρης 2 Σεπτεμβρίου 2009 - 8:05 π.μ.  

Καλημέρα Δήμητρα, τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή. Φαίνεται πως η ψυχή που λαχταρά αυτά τα ταξίδια, ξέρει τον δρόμο... Να είσαι καλά!